Πλησιάζει η 25η Μαρτίου...

Η άνοιξη κάνει δειλά-δειλά την εμφάνισή της, και το σχολείο μας προετοιμάζεται πυρετωδώς για τον εορτασμό της της Εθνικής Γιορτής της 25ης Μαρτίου. Μαθητές και δάσκαλοι, επί ποδός , δίνουν μάχη με το χρόνο για να μπορέσουν να παρουσιάσουν μια όσο το δυνατόν πιο άρτια και επιτυχημένη θεατρική παράσταση που ειλικρινά πιστεύουμε θα καταπλήξει... Βασικός, βέβαια, συντελεστής της επιτυχίας αυτής είναι ο Γυμναστής του Σχολείου μας, Στέλιος Φόρλιακας, που με τις καταπληκτικές του ικανότητες στη σκηνογραφία δίνει μια άλλη διάσταση σε μια σχολική γιορτή... Όλα αυτά βέβαια, θα τα απολαύσουμε την ημέρα της γιορτής, ωστόσο μπορούμε να πάρουμε μια πρόγευση για το μέγεθος της προσπάθειας και "καλλιτεχνίας" του Στέλιου!!!
Παρακάτω θα δείτε μέρος των καταπληκτικών σκηνικών που δημιούργησε...

Να έχετε όλοι σας ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο.

Το αποκριάτικο πάρτι μας

Χτες το απόγευμα, στις 17.30, πραγματοποιήθηκε, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Σχολείου μας, αποκριάτικο πάρτι, που διοργάνωσε ο Σύλλογος γονέων του Δημοτικού Σχολείου και του Νηπιαγωγείου μας. Υπήρχε πολύ κέφι, χαρά, ενθουσιασμός. Ακόμη και η πυκνή χιονόπτωση δεν μας εμπόδισε να συμμετέχουμε σ΄αυτό!

Τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου μάς μοίρασαν μάσκες και σερπαντίνες...

Φρόντισαν να υπάρχει μπουφές...

... και κέφι...

Τα παιδιά χορέψαμε και διασκεδάσαμε ...

Καλή Αποκριά σε όλους και Καλή Σαρακοστή!

Big Bug Bunny

Για να μπορέσετε να δείτε την ταινία σε πλήρη οθόνη, ακουμπήστε τον κένσορα στο κάτω δεξιό μέρος της εικόνας και κάντε κλικ στο σχήμα μα τα τέσσερα βελάκια. Καλή διασκέδαση!

Μια ιστορία...

Μια ιστορία για μικρά - και όχι μόνο - παιδιά...
Άγιε Βασίλη σε περιμένουμε!

Ο Αϊ - Βασίλης ήρθε στο σχολείο μας!

Ο Αϊ-Βασίλης ήρθε και ξεκουράζεται στο μπαλκόνι του σχολείου μας! Εξάλλου έχει να κάνει μακρύ ταξίδι για να προλάβει τις επιθυμίες όλων... Ευχόμαστε να φέρει σε κάθε μικρό και ...μεγάλο παιδί ό,τι περισσότερο επιθυμεί!

Ευχαριστούμε, Στέλιο...

¨ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΘΝΩΝ¨

Εμείς τα παιδιά της Ε' τάξης του Σχολείου μας δημιουργήσαμε ένα ¨Μουσείο Εθνών¨ με αντικείμενα που φέραμε, συνταγές που βρήκαμε, καθώς και παροιμίες και παραμυθάκια από διάφορα μέρη του κόσμου.

Μερικά από τα αντικείμενα που μπορείτε να δείτε:

ΚΑΙ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...

Ευτυχώς τα παιδιά μας έχουν να φάνε...

ΓΙΑΤΙ;;;

Τι είδους πολιτισμός είναι αυτός όταν υπάρχουν ακόμα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα, παιδιά που υποφέρουν; Γιατί δεν σταματούν οι πόλεμοι, γιατί τόση δυστυχία;

Η Ομορφιά των Μαθηματικών

Το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου.

Από τη Ν. Ρουμπάνη.

Σίγουρα πολλές φορές σχηματίζουμε άποψη για ορισμένα θέματα χωρίς να δούμε και τις δύο όψεις του νομίσματος. Το ίδιο συμβαίνει και στο κλασικό παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας και του λύκου. Σίγουρα έχει η κοκκινοσκουφίτσα δίκιο σε αυτήν την περίπτωση;

Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός ξεκινούν από την ιδέα ότι δίκιο υπάρχει μόνο στη μία πλευρά. Προσπαθώντας να συμβάλλουμε στην αναγνώριση της σύνθεσης των απόψεων σας, χαρίζουμε σήμερα το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του δυσφημισμένου λύκου.

Καλή διασκέδαση....

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό.

Προσπαθούσα να το διατηρώ ταχτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

Φυσικά την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν, που πήγαινε, από που ερχόταν κ.τ.λ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.

Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ’αυτά τα ρούχα. ΄Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.

Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήρθε με τα κόκκινα μαγουλά της και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λεει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι’ αυτό το κορίτσι που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο αλλά ήταν τόσο κακοήθης. Παρ’ όλα αυτά έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλύτερα. Η επόμενη προσβολή στ’ αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φαω καλύτερα.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την ηρεμίσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα.

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. ΄Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.

Με εκτίμηση

Ο λύκος

Προσευχή

Προσευχή για τ’ άστεγα παιδιά - Μιχ. Δ. Στασινόπουλος

Στο μαλακό κρεβάτι μου,
λευκό μου προσκεφάλι,
τι όμορφα που ’ναι απάνω σου
να γέρνω το κεφάλι,

την ώρα που έξω η βροχή
λυσσά κι όλοι οι άνεμοι
–κι αχ! πώς φοβάται η μικρή
καρδούλα μου και τρέμει!

Μα ξέρω, Θεέ μου, πως αλλού
κι άλλα παιδάκια θα ’ναι,
που πεινασμένα και γδυτά
κι έρημα θ’ αγρυπνάνε

και που δεν θα ’χουν μαλακό
κι ολάσπρο προσκεφάλι,
το νυσταγμένο και βαρύ
να γείρουνε κεφάλι.

Αχ! κάνε, Θεέ μου, στο εξής
σ’ όλη την οικουμένη
παιδί ορφανό κι αστέγαστο
κανένα να μη μένει.

Κι όπου δεν έχουν τα φτωχά
να γείρουν το κεφάλι,
στέλνε με τ’ αγγελούδι σου
κι από ’να προσκεφάλι.


(από το βιβλίο: Mιχ. Δ. Στασινόπουλος, Aρμονία, Eκδόσεις «Kένταυρος», 1956)

Φροντιστήριο και Δημόσιο Σχολείο

Με αφορμή το άρθρο ΣΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009 «Θέλουν τα σχολεία σαν τα φροντιστήρια» θα ήθελα να εκφράσω δημόσια κάποιες απόψεις μου που αφορούν στις συγκρίσεις, που πολλές φορές αβασάνιστα γίνονται από πολλούς, ανάμεσα στα Φροντιστήρια και στα Δημόσια Σχολεία.

Λοιπόν, ας βάλουμε κάποτε τα πράγματα στη θέση τους, και ας πάψουμε επιτέλους να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα...
Τι σχέση έχει το Φροντιστήριο με το Δημόσιο Σχολείο; Φροντιστήριο σημαίνει περιορισμένος αριθμός μαθητών, ίσης και ίδιας περίπου ικανότητας και επίδοσης ανά τμήμα, και κυρίως εθελοντική και συνειδητή φοίτηση! Δημόσιο Σχολείο σημαίνει πολύ μεγαλύτερος αριθμός μαθητών ανά τάξη, mixed ability classes- δηλαδή τάξεις με μαθητές διαφορετικών επιπέδων και στόχων, και οπωσδήποτε φοίτηση υποχρεωτική…
Οι βασικές, βέβαια, διαφορές που θέλω να επισημάνω είναι πολύ μεγαλύτερες. Σκοπός και στόχος του Φροντιστηρίου είναι, απλά, να δώσει συγκεκριμένες γνώσεις - μασημένη τροφή - που θα βοηθήσει τον υποψήφιο φοιτητή να πετύχει την είσοδό του σε κάποιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Το Φροντιστήριο δεν είναι Σχολείο...Δεν παρέχει ΠΑΙΔΕΙΑ.
Ο ρόλος του Δημόσιου Σχολείου είναι τελείως διαφορετικός, ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι...Πάνω από όλα, Σχολείο σημαίνει ΠΑΙΔΕΙΑ, -κοινωνικοποίηση, συντροφικότητα, αλληλεγγύη, αλτρουισμός, πνευματική ανάταση, κριτική σκέψη, γνώσεις...- Οι γνώσεις από μόνες τους, όπως παρέχονται από τα φροντιστήρια, δεν συνιστούν ΠΑΙΔΕΙΑ αν δεν συνοδεύονται από όλες τις άλλες συνιστώσες ! Το Δημόσιο Σχολείο στοχεύει στην ΠΑΙΔΕΙΑ μάλλον, παρά στη στείρα παροχή «χρηστικών» και μόνο γνώσεων, γνώσεις πολλές φορές άχρηστες ή και λαθεμένες.
Έχει αδυναμίες το Δημόσιο Σχολείο, και δεν αντιλέγει κανείς γι αυτό... Ωστόσο όταν αποφασίσουμε να το αξιοποιήσουμε σωστά, όταν θελήσουμε να του προσδώσουμε την πρέπουσα θέση και αίγλη που του αρμόζει, όταν το προσανατολίσουμε προς τον παράγοντα Άνθρωπο, τότε θα ευτυχήσουμε να έχουμε ένα Σχολείο που θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες όλων μας, αλλά κυρίως εκείνων που το πιστεύουν και το αγαπούν! Θα είναι ο παράγοντας εκείνος που θα πλάθει χαρακτήρες, θα αφυπνίζει συνειδήσεις, θα αμφισβητεί, θα αντιμάχεται το σκοταδισμό και την οπισθοδρόμηση, θα είναι η Αναγέννηση και όχι ο Μεσαίωνας…Αυτός είναι, κατά την άποψή μου, ο ρόλος του Δημόσιου Σχολείου, και έτσι θα πρέπει να τον αντιλαμβανόμαστε όλοι, κυρίως εμείς που εμπλεκόμαστε ενεργά στη λειτουργία του, εμείς που μοχθούμε ειλικρινά γι αυτό, που καθημερινά δίνουμε μάχες κάτω από αντίξοες, πολλές φορές, συνθήκες μέσα και έξω από την τάξη για την υλοποίηση των στόχων του…

Παπαδάμος Κώστας

Πρωινό Άστρο (προσευχή)

Από το "Πρωινό Άστρο" του Γιάννη Ρίτσου.
( Προσευχή)

«Καλέ θεούλη, εμείς είμαστε καλά.

Κάνε καλέ θεούλη, νάχουν όλα τα παιδάκια ένα ποταμάκι γάλα, μπόλικα αστεράκια, μπόλικα τραγούδια.

Κάνε καλέ θεούλη, νάναι όλοι καλά, έτσι που κι εμείς να μη ντρεπόμαστε για τη χαρά μας».